Δυστυχώς δεν πήγα στο σύνταγμα. Έκατσα στη μικρή μου πόλη. Έκανα πορεία και κουβάλησα το σαρκίο μου στην πλατεία 2 ακόμη μέρες. Αυτή η ανάρτηση είναι η πρώτη σ'αυτό το ιστολόγιο εδώ και 3 και βάλε χρόνια. Όποιος μπει στο ιστολόγιο θα έχει την αίσθηση ότι λείπουν 3 χρόνια και βάλε. Ουσιαστικά λείπουν. Δεν έχω γράψει γι' αυτά. Αλλά τα χρόνια αυτά είναι γεμάτα γεγονότα. Παντρεύτηκα, έκανα καινούριους φίλους αλλά βρέθηκα στη δίνη του Μνημονίου όπως οι περισσότεροι από εμάς. Ευτυχώς εδώ και ένα μήνα υπάρχει η πλατεία. Στην πλατεία (την κάθε πλατεία που μαζεύεται κόσμος) διαμορφώνεται και εκφράζεται μια συλλογική συνείδηση που θέλει να αντιπαλέψει το ζόφο του συστήματος στο οποίο ζούμε. Με τις αδυναμίες τις και τις αντιφάσεις της, η πλατεία ενώνει κόσμο που δεν είχε ποτέ ανταλλάξει κουβέντα μεταξύ του. Τον βάζει να σκεφτεί, να ενημερωθεί και να μιλήσει. Γι' αυτό και στις 28/6/2011 και 29/6/2011 (χθες και προχθές από τη στιγμή που γράφεται αυτό) το σύστημα έριξε ότι είχε στην πλατεία συντάγματος με σκοπό να διαλύσει και να καταστρέψει. Γιατί μόνο για διάλυση και καταστροφή είναι ικανό. Η δημιουργία καλώς ή κακώς είναι αποκλειστικό προνόμιο των απλών ανθρώπων που βάζουν το χρόνο τους και τον κόπο τους για να φτιάξουν αυτό που κινεί τον κόσμο μας σήμερα.
Ένα μικρό δωράκι. Λέγεται από την TV στην πλατεία. Τους στίχους τους έγραψε η Μπριζολίνα, που έκανε και την απαγγελία / τραγούδι. Όλοι στις πλατείες και τους δρόμους!
